Villanın çalışma odasında ekran ışığı yüzüne vuruyordu. Emre, kulaklığını takmış, toplantıdaydı. Kapı hafifçe açıldı. Kadın içeri girdi, adını söylemeden koltuğa oturdu. Emre ona baktı, kısa bir işaretle “Sesini kapat” dedi. Kadın başını salladı.
Toplantı kırk dakika sürdü. Emre konuşurken ara sıra kadına göz ucuyla bakıyordu. Kadın telefonuyla oynamıyor, kitap da okumuyordu. Sadece oturuyor, bahçeye bakıyordu. Toplantı bitince Emre kulaklığını çıkardı.
“Adın neydi?” “Derya.” “Sadece burada oturmanı istemiştim. Sıkıldın mı?” Derya omuz silkti. “Hayır.”
Emre ayağa kalktı, mutfaktan su getirdi, bir bardağı ona uzattı. “Bir saat daha kalabilir misin? Başka toplantım var.” Derya “Tamam” dedi.
İkinci toplantı da bittiğinde ortalık kararmıştı. Emre bilgisayarı kapattı. Derya hâlâ aynı koltuktaydı. Emre ona baktı. “Konuşmana gerek yoktu. Sadece varlığın yetti.” Derya hafifçe gülümsedi. “Anladım.”
Kapıya doğru yürürken döndü. “Bir daha yazarsan… yine sadece oturmam yeterliyse gelirim.”
Kapı kapandı. Emre çalışma odasında yalnız kaldı. Telefonundaki isim duruyordu: Bodrum Escort – Derya.
O akşam ne bir sohbet oldu ne de bir temas. Sadece birinin odada, sessizce durması yetmişti. Ve bu, Emre’nin uzun zamandır hissettiği en garip ama en işe yarar şeydi.